که بدون تکیه به اون ها هیچ وقت درخت وجودما رشد درست وسالمی نمیکنه

هنوز ایستاده‌ای، وسیع مثل آسمان
چنان بلند و پُرغرور که دیدنت نمی‌توان
تو آن درخت روشنی، شکوهمند و بارور
که تازیانه‌های باد، نمی‌کند تو را خزان
حدیث ایستادنت، به کوه طعنه می‌زند
شکوه شاخه‌های تو به بادهای بی‌امان
هلا! تمام آسمان چکیده در زلالی‌ات
به چشم‌های روشنت، دخیل بسته کهکشان،
تو برکه‌های خسته را به سمت رود می‌بری
تو دشت‌های تشنه را به ابر می‌دهی نشان
من آن کویر بی‌بَرَم، تو آن بهار بارور
که سبز می‌کنی مرا، کران کران، کران کران

پدر در کودکی دستم را گرفتی وراه رفتن بهم یاد دادی

در نوجوانی و جوانی راه را بهم نشان دادی

هنوز به میان سالی نرسیدم خدا کند زنده باشی 

و بقیه راه را که نمی دانم چه در انتظارم هست

با تکیه به شانه های محکمت بگزرانم 

خدا عمر طولانی وبا عظت بهت بده