عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت می افتاد

به سراپای تو لب می سودم

کاش چون نای شبان می خواندم

بنوای دل  دیوانه ی تو

خفته بر هدوج مواج نسیم

می گذشتم ز در خانه ی تو

کاش چون پر تو خورشید بهار

سحر از پنجره می تا بیدم

از پس پرده لرزان حریر

رنگ چشمان تو را می دیدم

کاش در بزم فروزنده ی تو

خنده ی جام شرابی بودم

کاش در نیمه شبی درد آلود

سستی و مستی خوابی بودم

 کاش چون آینه روشن می شد

دلم از نقش تو و خنده ی تو

صبحگاهان به تنم می لغزید

گر می د ست نوازنده تو

کاش چون برگ خزان رقص مرا

نیمه شب ماه تماشا می کرد

در دل باغچه ی خانه ی تو

شور من... ولوله بر پا می کرد

کاش چون یاد دل انگیز زنی

می خزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم ترا می دیدم

خیره بر جلوه ی زیبای خویش

کاش از شاخه سر سبز حیات

گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای ما یه ی عمر

شعله ی راز مرا می دیدی

آرزویی است مرا در دل